Onbevangen, of zo je wilt, overmoedig als 17-jarige jongens kunnen zijn, besloten mijn vriend en ik het duet van de parelvissers te gaan zingen op de jaarlijkse muziekavond van de middelbare school waar we toen op zaten. Een 2e klasser, geniaal op de vleugel, zou ons begeleiden.
Was ik onlangs bij kennissen in het noorden des lands, kreeg ik kapucijners met spekkies en mayonnaise voorgezet; een noodlottig misverstand. Weliswaar ‘t lievelingsmaaltje van wijlen mijn vrouw, maar niet bepaald het mijne.
Ik zat in een buurtrestaurant en probeerde me te concentreren op de laatste KonkreetNieuws, maar werd al spoedig afgeleid door een bizarre conversatie aan de tafel
Ik heb geen auto, nooit een gehad en ik denk dat ik op mijn 73ste definitief kan zeggen, dat ik er ook nooit een zal hebben.
Mijn moeder was een vrouw van principes én ze had weinig geduld. Zo kreeg je in tram of bus nauwelijks de tijd om uit jezelf op te staan voor een oudere.
Eind jaren vijftig van de vorige eeuw deed het ‘no iron overhemd’ zijn intrede in huize Schwab. De naam suggereert het al. Het overhemd, van synthetische
Rond 1930 verhuisden mijn grootouders met hun twee kinderen van Rotterdam naar Den Haag. Ze woonden op vijf adressen in het Regentesse– en Valkenboskwartier. Mijn oma
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.