Onbevangen, of zo je wilt, overmoedig als 17-jarige jongens kunnen zijn, besloten mijn vriend en ik het duet van de parelvissers te gaan zingen op de jaarlijkse muziekavond van de middelbare school waar we toen op zaten. Een 2e klasser, geniaal op de vleugel, zou ons begeleiden. We hadden ‘iets van een partituur’ waarop de momenten van ademhaling stonden aangegeven. Die kwam van pas, want het was wel iets lastiger dan tevoren ingeschat. Maar, we hadden nog zeeën van tijd: 2 maanden!!
Mijn vriend was een bariton, ik tenor. Voor mij op een bepaald moment wel erg hoog, maar na wat geworstel wist ik het er toch ‘uit te halen’.
Op de avond van de uitvoering werden wij totaal niet gekweld door zenuwen en we deden onbevangen ‘ons ding’; de zaal in verbijstering achterlatend. Oké, er werd lang geapplaudisseerd, dat merkten wij ook wel, maar ik was mij alweer aan het voorbereiden op een volgend optreden, ‘Aspirine’ en ‘Mens durf te leven’ van Dirk Witte.
Aan het eind van de avond sprak de conrector een enkel woord, dat hij besloot met: “Ik denk dat ik het gevoel in de zaal goed onder woorden breng als ik de beide ‘operazangers’ verzoek om het duet nog een keer ten gehore te brengen.”
Ach, we waren de beroerdste niet.
Na afloop werden we overstelpt met vragen: “We hadden in de aanloop toch wel professionele begeleiding gehad? Nee? Hoe is het mogelijk?”, “Maar in 2 maanden ingestudeerd? Dat kon toch niet?”, “Gaan jullie daar helemaal niet in door? Dat is toch zonde.”
Wij begrepen de commotie niet helemaal. Dit was niets meer dan een geinig uitstapje. Hierna gewoon waar het echt om ging in het leven: The Stones en achter de meiden aan. Dit laatste ging mij toen helaas beduidend minder goed af dan het zingen van de ‘Parelvissers’.
René Schwab
