De dames Vol & Voller gaan uit eten: Café Cami

U liet ons massaal weten dat u ons gemist heeft in de vorige editie van KonkreetNieuws. Dat doet ons goed. Wij u ook trouwens. Helaas waren de Dames de hort op. Mevrouw Vol wandelde in Zuid-Spanje en mevrouw Voller ontvluchtte de Nederlandse kou op een Canarisch eiland. Nu zijn we terug en vervolgen we onze speurtocht naar bijzondere restaurants in onze leuke wijk. Deze keer eten we bij Café Cami, hoek Laan van Meerdervoort en Van Merlestraat, met een mediterrane keuken.

Geen restaurant
De overeenkomst dringt zich direct op met Bar Bowie. Deze zaken willen geen pretentieus restaurant zijn, maar ‘bar’ of ‘café’. Daar is wat voor te zeggen, want bij ‘restaurant’ denk je al snel negengangenmenu’s, een wijnkaart waar geen einde aan komt, of witte tafelkleden met kristal en zilveren bestek. Zo niet bij Cami. Dat wordt door de eigenaren zelf in wat rommelig Nederlands op hun website beschreven als: ‘een beetje thuis, een beetje anders, maar altijd welkom.’

Jong en fruitig
Een soort buurtcafé dus? Cami heeft inderdaad een lange bar met veel barkrukken, maar die blijven de hele avond allemaal onbezet. Op die ene man na, die de hele avond servetten aan het vouwen is. Het is dus eerder een bistro of eetcafé. Als de dames er op een zondagavond neerstrijken, zijn bijna alle tafeltjes al bezet. Het publiek is jong en fruitig. “We zijn wel heel erg oud hier” fluistert dame Vol. De kaart van Cami is klein, maar fijn. Er staan gerechten op uit alle windstreken. Los van de negen soorten bites (€ 4-14) kan je kiezen uit zes voorgerechten (€ 11-14), vijf hoofdgerechten (€ 19-27), vier bijgerechten (€ 5-6) en drie desserts (€ 12-15).

‘Tafeltje vol’
Wij kiezen voor een ‘Tafeltje vol’: een selectie van wat Cami te bieden heeft. Eerst snoepen we van de panisse (gefrituurde plakken kikkererwtenmeel) met vadouvan (Franse kerrie) mayonaise. Verrassend: heerlijk romig van binnen en met een lekker krokant korstje. De Salade Russe is fris en dankzij een Turks pepertje ook aangenaam pittig. De perkedel, Indonesische aardappelkroketjes met milde groene sambal en ingelegde ui, glijdt ook zo onze keeltjes in.

Inktvisinkt
Dan volgende de proefbordjes van de hoofdgerechten. De gekonfijte kippenpoot is gedrenkt in een heerlijke marsala-eendenleversaus. De riz-noir met grote gamba’s heeft de diepe smaak van inktvisinkt, de gamba’s zijn precies gaar – niet doorgebakken. Als desserts krijgen we een zachte peren tarte tatin en een knapperige millefeuille met hazelnoot, allebei met prima zelfgemaakt ijs. Het maakt de maaltijd helemaal af.

Spruitjes
Valt er dan helemaal niets te zeuren? Vooruit, een paar minieme minpuntjes dan. De tartaar van rauwe dorade met miso smaakt toch vooral naar miso. En in de bloedsinasappel venkelsalade zit geen bloedsinaasappel, maar grapefruit. Ten slotte moeten we het nog even over spruitjes hebben. Eigenlijk houden de Dames daar niet van. Dat heeft ongetwijfeld met onze jeugd te maken. In het seizoen – en dat was in de tijd van de strenge winters zeker een half jaar lang – aten wij als kind soms wel twee keer per week spruitjes.

Haagsch Kookboek
Die spruitjes werden door onze moeders – keurig volgens het toen zeer populaire Haagsche kookboek van de huishoudschool aan de Laan van Meerdervoort – tot een bittere, stinkende snot gekookt. “Mijn vader zei dan: als je de spruiten, aardappelen en appelmoes goed door elkaar prakt, valt het reuze mee,” aldus mevrouw Voller, terwijl alleen de herinnering al haar gezicht tot een grimas samentrekt.

Hulde aan Charly
Maar we dwalen af. We kunnen niet anders concluderen dan dat we ontzettend leuk en lekker gegeten (en gedronken) hebben bij Café Cami. De Dames vinden Cami een absolute aanwinst voor onze buurt. Wij hebben ons er zeer welkom gevoeld. En dat is ook en vooral te danken aan de sprankelende eigenaresse Charly de Koster. Uitermate gul, attent en gezellig. Hulde aan haar: ze heeft zelfs ons spruitentrauma met haar humor verzacht.