Over de waarde van beschermd stadsgezicht
Marlies van den Eijnden is een betrokken bewoonster die met hart en ziel houdt van deze wijk, vecht om behoud van haar schoonheden en treurt om het verlies daarvan. Een verslag van een liefdeloze verbouwing en een gevecht dat kennelijk niet te winnen is. Het betreft het hoekpand Beeklaan 315/Daguerrestraat 162, een van de twee voormalige Emmauspanden.
Bezwaar
Eind juli ‘25 kreeg Marlies een gemeentebericht dat er een aanvraag was ingediend om veranderingen in het pand aan te brengen. Ze maakte zich zorgen, want het was een van de weinige authentieke panden op de Beeklaan dat alle originele bijzonderheden nog bezat. Bijvoorbeeld de apart gevormde raampjes op de begane grond bovenaan het grote raam, sierlijke originele deuren, op alle verdiepingen voor en achter glas-in-loodramen, een mooie hoekerker, en alles zo te zien nog in behoorlijke staat. Ze vroeg de stukken op: waarvoor was nou precies toestemming gevraagd? Uit de stukken begreep ze dat alle kozijnen zouden worden vervangen; er stond niets in over de glas-in-loodramen. Ze maakte bezwaar, kreeg van de gemeente een bevestiging en werd uitgenodigd voor een hoorzitting. In oktober kreeg ze te horen dat die was uitgesteld. Tot nu toe (we praten over begin februari) heeft ze er nog niets over gehoord.
Start verbouw
Intussen werd begin november gewoon begonnen met de werkzaamheden aan het pand. Marlies: “Toen ik terugkwam van vakantie zag ik dat alle glas-in-loodramen waren verwijderd en op het balkon waren neergezet. Van de toezichthouder van de gemeente begreep ik dat opdrachtgever Honk Vastgoed BV al was gestart zonder de gemeente in te lichten, maar dat dit niet ongebruikelijk is. En ook dat de opdrachtgever waarschijnlijk in zijn recht staat als er in de stukken niets over het glas-in-lood was vermeld. De verbouw ging door: de bovenraampjes werden veranderd en van binnen werd alles strakgetrokken. Marlies: “Van een bevriende architect en uit mijn eigen ervaring weet ik dat er beslist mogelijkheden zijn om panden energiezuiniger te maken zonder het aanzien ingrijpend te veranderen.”
Niets meer aan te doen
“Soms helpt het om zelf met de opdrachtgever te bellen.” zei de toezichthouder van de gemeente. Op zoek naar het nummer bleek het pand overgedragen te zijn aan de firma Hayman (wel zelfde adres). Marlies: “Ik zou teruggebeld worden. Toen dat niet gebeurde, heb ik dat gemeld aan de toezichthouder, die beloofde langs te gaan. Zijn relaas: niets meer aan te doen, de glas-in-loodramen zijn waarschijnlijk al vernietigd.”
Welstand? Beschermd stadsgezicht?
“Toen ik zag dat ook de originele bewerkte deuren vervangen werden door zielloze vlakke exemplaren, besloot ik dan maar Monumentenzorg te bellen. Die kon helaas niets voor me doen. Ten einde raad meldde ik het op 24 november als illegale bouw bij de Haagse Pandenbrigade. Tot nu toe zonder reactie.” Ze vroeg zich af: Wat is de rol van welstand? Wat is de waarde van het beschermde stadsgezicht in onze wijk? Begin januari stuurde ze een mail met die vragen naar de Dienst Stedelijke Ontwikkeling, afdeling Welstand. Tot nu toe (begin februari) heeft ze daar geen antwoord op gekregen.
Ten slotte
Het is de bedoeling dat in het pand drie koopwoningen komen. Op de website van Hayman Real Estate is te lezen dat deze makelaar vooral gespecialiseerd is in de verhuur en verkoop aan expats.
Er is op de Beeklaan nóg een door Emmaus verlaten authentiek hoekpandje met mooie bovenraampjes en een bijzonder glas-in-loodraam. Daar is de verbouwing nu ook begonnen. Moeten we opnieuw met lede ogen toezien hoe we worden beroofd van de schoonheden van onze wijk?
Foto: Marlies van den Eijnden
