Dinand: als een warm bad
Hij is niet de eerste en vast niet de laatste die het zo zegt. Want ook voor Dinand was het Wijkpaleis als een warm bad. “Het wordt wel een beetje saai voor in de krant’’ zegt hij, “als iedereen het hier een warm bad noemt…’’
“Wat kan ik doen?”
Dinand was in juni 2025 bij de opening, uitgenodigd door de moeder van zijn vriendin. Dat was op een vrijdag. “Ik kende er verder niemand, maar iedereen praat met je en is geïnteresseerd.” Maandagochtend stond hij met zijn gereedschapskist voor de deur. “Wat kan ik doen?” En zo bleef hij. Hij is er nu drie dagen in de week en werd een onmisbare klusser. Met zijn inmiddels bekende motto: Ik weet niet hoe het moet, dus ik begin er gewoon aan. “Dinand is de man van de klussen. Zonder hem’’, zo vertelt Marian, een van de projectleiders, “waren we nooit zover gekomen als we nu zijn. Dan was het nog steeds koud, nu doet de verwarming het en is het heel behaaglijk. Nu hebben we goede wc’s en sinds kort een mooie keuken.’’
Het is nog nooit zo donker geweest of het wordt weer licht
Dinand komt uit Twente en is een man van vallen en van vooral weer opstaan. Vijftien jaar geleden werd er een hersentumor geconstateerd, zijn toenmalige vriendin overleed zo’n 8 jaar geleden. Nu woont hij in het Zeeheldenkwartier. “Daar heb ik niks mee, maar mijn huis, zevenhoog – ik kijk uit over heel Den Haag, is helemaal top.’’ De afgelopen jaren had hij een paar keer een TIA. Het gevolg is bijvoorbeeld dat hij veel structuur nodig heeft. In het Wijkpaleis houdt hij precies bij wat hij moet doen en wat hij gedaan heeft. “Dat schrijf ik op in mijn notities in mijn telefoon, ik maak foto’s van wat ik heb gedaan en die stuur ik naar Marian.’’ Marian vult hem aan: “en zo is alles meteen gedocumenteerd en houden we samen overzicht over alle klussen.’’
Het Wijkpaleis voor Dinand?
Daar moet hij even over nadenken.. “Ik heb hier mezelf ontdekt. Ik heb ontdekt dat ik nog veel meer kan dan ik dacht. Ik kijk naar wat ik kan, niet naar wat ik kwijt ben. Ik vergeet ook veel, dus dat is wel weer een voordeel.” Lachend: “Alles wat ik niet meer weet, daar heb ik ook geen last van. Mijn humor ben ik in ieder geval niet kwijt.’’
Je mag zijn wie je bent
De rol van het Wijkpaleis voor de buurt? Daar heeft Dinand niet zomaar antwoord op. “Ik weet het niet, ik doe wat ik doe, ik doe mijn eigen ding en bemoei me er verder niet mee.” We praten er een tijdje over door, over wat het Wijkpaleis voor hemzelf is, en dus ook kan betekenen voor anderen en voor de buurt. We beslissen dat het misschien een doordenkertje is, maar wel een waardevolle. Dinand: “Mensen laten elkaar in hun waarde, het is hier ieder zijn eigen en toch samen. Je mag zijn wie je bent.”
Foto: Jim Bender
