Mijn naam is Ineke Weernekers en ik woon met mijn vriend – wij zijn nooit getrouwd – nu een jaar of veertig in de buurt. Daarvoor was het Waddinxveen en in een nog grijzer verleden Arnhem. Vier jaar oud was ik toen ik van twee tantes een nieuw fietsje kreeg waarmee je voor- en achteruit kon fietsen; remmen zaten er niet op en ik kon niet bij de trappers. Zittend op het achterspatbord lukte het wél en om te stoppen reed ik gewoon tegen het tuinhek van m’n ouders. Mijn vader was conciërge en we hadden het niet breed. Hij was overtuigd pacifist en vond het nergens voor nodig dat ik wilde gaan studeren. Hij zou er geen cent aan meebetalen of ik moest zonder onvoldoendes het eerste jaar doorkomen. Daar heb ik toch hard voor moeten werken! Ik studeerde rechten in Groningen en leerde daar ook mijn Wim kennen. We zijn nu vijftig jaar samen. We fietsten toen en we fietsen nog steeds, zonder accu wel te verstaan. In Franeker liet ik mij een Gellini aanmeten, de fietsenmaker heette Jelle en liet de frames in Italië maken, vandaar die naam. Ooit fietsten we van Groningen naar Cornwall in Zuid Engeland en terug. Op de terugweg was m’n conditie zo goed geworden dat ik Wim makkelijk uit z’n wiel fietste. Vond ie niet leuk, haha. Later hebben we door de Rocky Mountains en andere plekken in de VS gefietst. Na m’n pensionering – ik werkte voor verschillende gemeentelijke organisaties en daarna lang voor Konsumentenkontakt – ben ik vol in het vrijwilligerswerk gedoken. Zoals tuinieren in het speeltuintje bij de Beeklaan, ook help ik bij Humanitas en iets recenter assisteer ik het fietscoachgroepje dat lesgeeft achter de Hondiushof. Wij Hollanders kunnen ‘t ons moeilijk voorstellen, maar er zijn genoeg mensen, expats en anderen, die nooit goed hebben leren fietsen. Zelf ben ik – denk ik – met het tweewielergen geboren.
