Je weet zo goed als niks als je van buiten de stad komt en nauwelijks een jaar in het Regentesse- en Valkenboskwartier woont. De grote cafés op het Regentesseplein zijn gauw genoeg gevonden. Maar er is zoveel meer. Ik besluit daarom mijn sleetse stoute schoenen uit de kast te halen en een deurtje verder te kijken. Hoek Kepplerstraat-Regentesselaan lokken de sparregroene markiezen helder wit beletterd met ‘t Daklicht.
Tv-scherm maatje strandlaken
Intrigerende naam; is het kroegje ooit op een zolder begonnen? Halverwege een dinsdagavond sta ik ongepland aan de klantzijde van de tap. Het is even rustig als ouderwets gezellig, met veel gevarieerde kleine (kerst)verlichting en boven de bar een tv die zwijgend TLC vertoont. Vanaf de entree is er een lange bank met tafeltjes en een klein aantal hoge zitjes, dan een stuk of zes barkrukken, een fikse gokautomaat en achterin de sportafdeling met comfortabele stoelen en banken om het tv-scherm maatje strandlaken scherp in de gaten te houden. Een vriendelijke dame met Oost- Europese tongval heet me welkom, haar T-shirt is versierd met opgestikte sneakers met echte veters. Dora serveert me desgevraagd een kopstootje. De koele jonge komt in een bistroglas, het borrelkelkje is kennelijk uit de mode.
Een daklicht dat geen zolderraam is
Dora vertelt me over haar collega’s René, Frank, Mike en over haar geboortestad Varna in Bulgarije, waar de prijzen net zo snel stijgen als in Den Haag, maar de lonen niet. Ik laat mijn naam en telefoonnummer achter voor eigenaar Mike. Twee dagen later zit ik ‘s middags wederom aan de toog, nu bemand door Frank, spreek uit Frenkie. Hij serveert een broodje bal met lekker pittige mosterd. Hij zit al veertig jaar in de horeca van Scheveningen en Den Haag, maar de laatste 12 eh… 12,5 jaar bij ‘t Daklicht. Hij denkt dat het café al iets van 50 of 60 jaar bestaat. Eigenaar Mike (Michael) Messemaker kocht de kroeg 15 jaar geleden als jongeman van nauwelijks 25 jaar met de verdiensten uit een netwerkje van gokautomaten. Inmiddels heeft Mike nog een aantal cafés, maar zoals een stucadoor vanachter de gokautomaat roept: “Wat ie ook koopt, dit is z’n trots.” Het Daklicht heeft overigens niks met zolderraampjes van doen. In lang vervlogen tijden was dit een café waar taxichauffeurs als hun dienst erop zat een slaapmutsje haalden. Vandaar.
Tekst en foto: Joris Bergsma
