‘Iedereen is een Buurman’

Eigenlijk heet hij Arslan, maar iedereen kent hem als Franco, van Pizzeria Etna/De Buurman in de Chasséstraat. Als trouwe lezer van ons restaurant-rubriekje weet je dat wij zelden uitweiden over wat er nu precies allemaal op het bord ligt. Uit eten is volgens de dames niet alleen wat men op je bordje kwakt. Zo veel meer bepaalt of je een leuke avond hebt of niet. “Het gaat om een attractieve ambiance en een unique entourage”, zegt mevrouw Voller, die blijkbaar wil laten zien dat ze het vak Frans op de middelbare meisjesschool (mms) heeft gehad.

Plakkerig
Laten we er niet omheen draaien: de pizzeria is vooral om af te halen. Het is een piepklein pandje met een balie met wat barkrukken aan de ene kant en een klein tafeltje met een plakkerig plastic tafelkleedje, drie stoelen en twee ijskasten aan de andere. Achter de balie staan Arslan en zijn vrouw Gül. Zij rekent af, vult bij, pakt wat uit de koelkast en lacht vooral veel. Hij bakt pizza’s, maakt grapjes, noteert bestellingen en deelt bruschettas rond. Franco moedigt iedereen aan om toch vooral een plastic bekertje wijn van het huis te nemen uit de glazen wijntap. De meesten houden het wijselijk bij één bekertje.

Buurman
Er is altijd oploop bij De Buurman. Zo noemt de capo di tutto capi iedereen ook. “Ik kan toch al die namen niet onthouden – dus iedereen is een buurman”, zegt hij lachend. Bij mooi weer staan er wat tafels buiten. Wij zitten binnen, aan dat ene tafeltje, te zweten in de bloedhitte van de pizza-oven. Er staat een rij mensen te wachten op de bestelling. Franco maakt elke pizza vers en kletst daarbij voluit, dus je staat daar wel even. Het publiek is een leuke afspiegeling van onze wijk, tamelijk gemêleerd. Jong-oud, man-vrouw, kakker-niet-kakker. En je staat dus op elkaars lip. Mevrouw Vol moet zelfs iedere keer opstaan als Gül iets uit de koelkast wil.

Alleen de bodem
Franco en zijn vrouw zorgen goed voor je. Franco praat met iedereen en iedereen praat met elkaar. Dat verbroedert. Het wordt nog leuker als een redelijk bekende acteur – of is hij toch schrijver – binnenkomt. Hij articuleert iets te nadrukkelijk en praat net iets te hard, waarschijnlijk dus toch een acteur. Zo kunnen wij allemaal horen en meepraten over zijn ingewikkelde bestelling. Allemaal halve pizza’s met voor elk een waslijst van ingrediënten die er absoluut niet op mogen. Grapje van Franco: “Ik kan ook alleen de bodem meegeven”.

Tien toppings
De dames besluiten eerst een pizza te delen. Ze hebben niet helemaal dezelfde ideeën over de topping; de een wil veel vlees, veel kaas en weinig vitamines, de ander wenst extra zout (ansjovis) en pittig (jalapeño). Geen probleem voor Franco: we krijgen een pizza van een kilo, met alles erop, zelfs zaken die we niet hadden besteld. De pizza (standaard € 13,50) is prima, hoewel een tikkeltje machtig met tien toppings. Daarna lasagne (zelfde prijs) die smaakt zoals het hoort. We spoelen al die koolhydraten weg met een flesje Montepulciano voor een vriendenprijsje (€ 12). Ongemerkt verruilt de ene na de andere afhaler de tapwijn voor een glaasje uit onze fles.

Eigenbrouwsels
Als afsluiter krijgen we een ruime portie tiramisu. Die zou zomaar zelfgemaakt kunnen zijn. En tot slot moeten we alle eigenbrouwsels natuurlijk nog even proeven: zelfgestookte limoncello, amaretto en grappa uit flessen zonder etiket. We rekenen af voor een bedrag waar zelfs de zuinige hoofdredacteur van KonkreetNieuws blij van wordt. Licht walmend van de sterke drank gaan we op weg naar onze Heren Dun & Dunner.