Ik ben Diana Gardien en sinds mei met pensioen. Ik was social casemanager bij de gemeente, mensen helpen die problemen op allerlei leefgebieden hebben. De laatste jaren was ik meer sparring partner voor collega’s. Of ik de dynamiek mis? Het was wel heel intensief, het is eigenlijk wel goed zo. Ik woon, na vele omzwervingen sinds 2003 in de Hondiusstraat, samen met mijn kat. We zijn hier als bewoners heel betrokken bij de buurt, zoals met de totstandkoming van het Hondiushof. Toen ik hier kwam wonen, was de oude Richard Krajicek-playground vervallen en Staedion had het plan om daar drie flatgebouwen neer te zetten. Het lukte ons de bouwplannen af te blazen en om samen met diverse partijen geld bijeen te brengen om de playground op te knappen. De bewoners regelden veel, o.a. toezicht en ‘s winters het opspuiten van een ijsbaan. En we hebben ons ook ingezet voor meer bomen en groen met onder andere de Hondius Groengroep. Gevaar dat de playground alsnog verdwijnt, is er nu niet meer: de eerste playground van Richard Krajicek!
Een tijdje geleden begonnen hier kopjes te trillen en dingen van gevels te vallen. We ontdekten dat er zonder vergunning in de Gheijnstraat hier vlakbij geheid werd. We hebben ervoor gezorgd dat dat onmiddellijk werd stopgezet. Ook met de bouw van het Hondiushof hebben we ons actief bemoeid. Met Welstand lagen we in de clinch over het plan om het gebouw een heel lelijk ijzeren omhulsel te geven. Dat is nu hout geworden, veel mooier. Ik vind dat als je als gemeente wil dat bewoners participeren, je moet zorgen voor goeie communicatie. Door participatie onstaan trouwens hele mooie initiatieven, dat heb ik wel geleerd. De sociale samenhang hier, het omzien naar elkaar, is groot. Daar voel ik me goed bij.
