Ik ben Bernard Brkic. Ik woon samen met mijn Bosnische vrouw en zoon op een door mijzelf opgeknapte etage in de Weimarstraat. Mijn geboorteplaats is Zenica, een stad midden in Bosnië. Daar groeide ik op met mijn oudste zus en mijn moeder. Mijn vader stierf vroeg. Van mijn grootvader leerde ik bouwen en het maken van ornamenten. Ik wist al vroeg dat ik acteur wilde worden. Ik volgde de theateropleiding in Sarajevo, maar die heb ik in eerste instantie niet afgemaakt. Mijn opa stierf in 1993. Ik moest vanwege de grote burgeroorlog op de vlucht, anders had ik soldaat moeten worden en dat wilde ik niet. Na een verblijf in Kroatië en Oostenrijk kwam ik uiteindelijk in Amsterdam terecht. Ik moest Nederlands leren. Ik wilde nog steeds mijn theateropleiding afmaken. In 2008 vestigde ik me in Den Haag, waar ik bij het Joegoslaviëtribunaal aan het werk kon als voorlichter. Het Engels beheerste ik beter dan het Nederlands en daardoor kon ik meedoen in de internationale theatergroep The Inplayers, waarmee ik optrad in Edinburg, Dublin en Duitsland. Ik maakte de korte film ‘Theatervoorstelling’, waarin alle aspecten van theater aan de orde kwamen. Zo rondde ik alsnog mijn acteursopleiding af. Daar ben ik trots op. In de Weimarstraat wonen is heel anders dan aan de rustige Parkstraat, waar ik eerst verbleef. Het huis is prima, maar vooral ’s nachts is er veel herrie in de straat. Daar probeer ik iets aan te doen via meldingen en gesprekken met ambtenaren en politie, maar helaas helpt dat niet zo veel. Ik heb me nu aangemeld voor een plaats in de klankbordgroep voor het wetenschappelijk onderzoek dat in de straat zal worden uitgevoerd vanwege de naderende verplaatsing van een coffeeshop. Vanuit mijn woning kan ik heel goed observeren wat er allemaal gebeurt in mijn deel van de straat.
